Pierwsze badania u dziecka

Pierwszym badaniom dziecko jest poddawane tuż po porodzie. Stan zdrowia noworodka jest także dokładnie sprawdzany i oceniany w pierwszych dobach życia. Kolejne badania dziecko przechodzi w późniejszym etapie, pozostając pod stałą opieką pediatry. Z jaką częstotliwością należy badać dzieci?

Stan zdrowia noworodka oceniany jest natychmiast po porodzie przez neonatologów i pediatrów i wyrażany w 10-stopniowej skali Apgar. Ocenia się wówczas: oddech, czynność serca, napięcie mięśni, odruchy oraz kolor skóry, za każdym razem przyznając odpowiednią liczbę punktów. Wynik między 7 a 10 punktów oznacza, że noworodek jest zdrowy, poniżej tego pułapu może wskazywać na niedotlenienie bądź inne problemy wymagające obserwacji. Jeśli stan noworodka zostanie oceniony na 3 lub mniej punktów w skali Apgar, oznacza to, że dziecko wymaga pilnej interwencji, reanimacji i/lub występuje konieczność umieszczenia go w inkubatorze.

Na oddziale porodowym noworodek jest również mierzony i ważony. Dalsze badania wykonywane są w pierwszych dwóch dobach życia. W trakcie tych badań ocenia się odruchy ssania, chwytania i tzw. odruch Moro, a także bada się wzrok i słuch oraz sprawdza: brzuch, kręgosłup, nogi, stopy, podniebienie i serce. Wszystkim noworodkom w Polsce zakrapla się ponadto oczy w ramach profilaktyki rzeżączkowego zapalenia spojówek. Po urodzeniu noworodki otrzymują też dwa szczepienia – jedno przeciwko gruźlicy, a drugie przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B.

Badania w pierwszych miesiącach życia

Kolejne badania dziecka zleca i przeprowadza już lekarz pediatra. Pierwsza wizyta u lekarza powinna się odbyć 2 tygodnie po porodzie. Pediatra w pierwszym miesiącu życia mierzy i waży dziecko i ocenia, czy pępek goi się prawidłowo. Kolejne badanie przypada na 6. tydzień życia dziecka.

Badania w drugim miesiącu życia polegają na ocenie wzrostu i wagi oraz ciemiączka, a także osłuchaniu dziecka i sprawdzeniu odwodzenia bioder. Drugi miesiąc życia to także czas obowiązkowych szczepień – podania drugiej dawki szczepionki przeciwko żółtaczce typu B, przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi (pierwsza dawka) oraz zakażeniom Haemophilus influenzae typu B (pierwsza dawka).

Badania w 6. miesiącu życia dziecka

W 6. miesiącu życia dziecka wykonuje się tzw. bilans. Lekarz ponownie waży i mierzy dziecko, ocenia ciemiączko, sprawdza wzrok, słuch i stan jamy ustnej, a u chłopców sprawdza, czy jądra znajdują się w worku mosznowym. W tym okresie dziecko otrzymuje też skierowanie do ortopedy, który ocenia stan bioder. Dziecko przyjmuje też kolejne dawki obowiązkowych szczepień.

Następny bilans ma miejsce w 12. miesiącu życia dziecka. Pediatra dokonuje wówczas oceny zdrowia dziecka, mierzy je, waży i sprawdza, czy dziecko nie ma zaburzeń słuchu, czy ząbkuje, ale także czy prawidłowo rozwija się jego mowa.

Badania kontrolne u dzieci

Jeśli lekarz nie zauważy nic niepokojącego do 12. roku życia, zapewne nie będzie zlecał wykonywania dodatkowych badań u dzieci. Ważne jest, byśmy zawsze dzielili się niepokojącymi nas kwestiami z pediatrą – to my spędzamy z dzieckiem najwięcej czasu, dzięki czemu możemy zauważyć wszelkie niepokojące sygnały. Jeśli mamy jakiekolwiek obawy, zawsze powinniśmy konsultować je z lekarzem, który może zlecić podstawowe badania laboratoryjne, jak badanie moczu, morfologię czy żelazo, jeśli na przykład dziecko nie ma apetytu lub ma słabą odporność.

 

Fot. Shutterstock.com

Continue Reading

Powiększone węzły chłonne u dzieci

Powiększone węzły chłonne to dość częsta przypadłość u dzieci. Nie zawsze jest ona powodem do zmartwień, wymaga jednak konsultacji pediatrycznej. Kiedy udać się do lekarza z powiększonymi węzłami chłonnymi?

Węzły chłonne są częścią układu limfatycznego, zwanego inaczej chłonnym. Są niewielkimi narządami w kształcie fasolek. W organizmie jest ich nawet 500 i zlokalizowane są w różnych miejscach: na szyi, wokół uszu, w pachwinach, pod pachami, pod żuchwą. U zdrowych osób węzły są najczęściej niewyczuwalne pod skórą i niebolesne. U dzieci powyżej 3. roku życia mają one wielkość do 1 cm.

Jak rozpoznać powiększone węzły chłonne?

Objawem wskazującym na powiększone węzły chłonne jest ich obrzęk. Stają się one wyczuwalne pod palcami, dziecko może skarżyć się na ból przy ich dotykaniu, a skóra wokół nich być zaczerwieniona i nadmiernie ocieplona. Często powiększonym węzłom chłonnym mogą towarzyszyć inne objawy. Najczęściej powiększone węzły chłonne to objaw towarzyszący infekcjom wirusowym: gorączce trzydniowej, różyczce, ospie oraz bakteryjnym, takim jak: zakażenie paciorkowcem, salmonelloza, angina, zapalenie gardła, zapalenie migdałków, szkarlatyna. Węzły chłonne mogą być powiększone także podczas chorób pasożytniczych, np. toksoplazmozy. Może to być jednak objaw znacznie poważniejszych chorób, np. nowotworowych.

Kiedy z powiększonymi węzłami chłonnymi udać się do lekarza?

W przypadku zauważenia powiększonych węzłów chłonnych u dziecka, zawsze należy skonsultować się z lekarzem. Lekarz wykona badanie fizykalne i oceni, czy potrzebna jest dalsza diagnostyka. Może być ona konieczna, jeśli powiększone węzły występują w nietypowej lokalizacji, np. w okolicy obojczyka, lub gdy węzły są powiększone od dłuższego czasu, niebolesne, nieruchome, a także gdy tworzą się tzw. pakiety węzłów chłonnych.

Jeśli powiększonym węzłom chłonnym towarzyszą: katar, kaszel i zatkany nos, lekarz może uznać, że jest to objaw przeziębienia i nie ma konieczności zlecania innych badań. Jeśli jednak ma wątpliwości, może zlecić wykonanie badań krwi. Oprócz podstawowych, jak morfologia czy oznaczenie poziomu białka C-reaktywnego (CRP i OB), może to być także badanie antystreptolizyny O (ASO), które pomoże zdiagnozować zakażenie paciorkowcem. Dodatkowo lekarz może zlecić badanie w kierunku różyczki lub toksoplazmozy.

Leczenie powiększonych węzłów chłonnych

Leczenie powiększonych węzłów chłonnych zależy od przyczyny, która to powiększenie wywołała. W przypadku przeziębienia węzły same się zmniejszą, gdy ustąpią objawy takie jak katar czy kaszel. Obrzęk wywołany infekcją bakteryjną wymaga leczenia antybiotykiem.

 

Fot. Shutterstock.com

Continue Reading

Toksokaroza – objawy, badania, leczenie

Toksokaroza to choroba pasożytnicza, której nosicielami są szczególnie młode psy i koty. U ludzi wywołuje chorobę zwaną zespołem „larwy wędrującej”. W większości przypadków przebiega bezobjawowo, ale może też poważnie zagrozić życiu. Jak zarażamy się toksokarozą i jak zdiagnozować tę chorobę?

Toksokaroza jest chorobą pasożytniczą powodowaną przez nicienia Toxocara canis (glista psia) lub Toxocara cati (glista kocia). Jej nosicielami są szczególnie młode psy i koty. Zarażone drogą pokarmową szczenięta i kocięta wydalają ogromne ilości jaj, przez co larwy mogą znajdować się na sierści szczeniąt. U ludzi pasożyt wywołuje chorobę zwaną zespołem „larwy wędrującej”.

Jak zarażamy się toksokarozą? Jaja wydalane są z odchodami psów i kotów, które niejednokrotnie załatwiają się w piaskownicach. Gdy dostaną się do przewodu pokarmowego wraz z brudnymi rękami, zasiedlają jelito cienkie, gdzie wylęgają się larwy. Następnie przechodzą przez ścianę jelita cienkiego i naczyniami krwionośnymi z krwią wędrują po całym organizmie. Najczęściej umiejscawiają się w: wątrobie, ośrodkowym układzie nerwowym, oku. Larwy cechuje duża żywotność – pozostają żywe w organizmie nawet do dwóch lat.

Postaci toksokarozy i objawy

Choroba u ludzi może dotyczyć wątroby, serca, płuc, mięśni, oka i mózgu. Może przebiegać w jednej z trzech postaci:, jako toksokaroza utajona – u dzieci, o przebiegu skrytym i z łagodnym objawami, jako toksokaroza trzewna – larwa wędrująca w organach wewnętrznych, z objawami związanymi z reakcją zapalną narządów oraz jako toksokaroza oczna – larwa wędrująca do tylnej części oka, z możliwą utratą widzenia, spotykana u starszych dzieci i młodych dorosłych. Przebieg toksokarozy zależy od ilości połkniętych jaj i stopnia reakcji alergicznej organizmu. Choroba prawie zawsze przebiega łagodnie, skąpo lub bezobjawowo. U dzieci może pojawić się wysoka temperatura, osłabienie, senność, nudności. Na objawy ostrej fazy choroby składają się m.in. ból brzucha, obniżony apetyt, gorączka, kaszel, nerwowość, świszczący oddech, pokrzywka, obniżona ostrość widzenia (przy zajęciu oka).

Diagnoza toksokarozy

Rozpoznanie zakażenia polega na wykonaniu badania krwi w kierunku wykrycia przeciwciał dla Toxocara canis (IgG). W przypadku wykrycia pasożyta, należy zgłosić się do lekarza. Leczenie toksokarozy polega na stosowaniu leków przeciwpasożytniczych, a w niektórych przypadkach także przeciwzapalnych. Leczenie powinien zlecić specjalista chorób zakaźnych, a w przypadku problemów z widzeniem, również okulista. Leczenia nie stosuje się, jeśli choroba przebiega bezobjawowo. W profilaktyce zakażeń toksokarozą niezwykle istotną rolę odgrywa właściwa higiena. Po zabawie w piaskownicy czy z małymi kotami lub psami należy dopilnować, by dziecko dokładnie umyło ręce, a przed umyciem – nie wkładało rączek do buzi.

Continue Reading

Ważne badania, które trzeba wykonać u dziecka

Zdrowie naszych pociech jest dla nas najważniejsze. Nie wszystkie choroby ujawniają się od razu, niektóre podstępnie rozwijają się w organizmach maluchów. Dlatego przynajmniej raz w roku warto dziecku wykonać podstawowe badania kontrolne, nawet jeśli nie zauważymy nic niepokojącego.

Co powinno nas skłonić do wykonania badań u dziecka? Może to być słaby apetyt lub wręcz przeciwnie, duże przybieranie na wadze, bladość skóry, gorączka niewiadomego pochodzenia, skłonność do powstawania siniaków. Jeśli jednak dziecko zdrowo się rozwija, a my nie zauważamy nic niepokojącego, warto, mimo to, raz w roku skontrolować zdrowie pociechy. Wiele chorób rozwija się podstępnie, nie dając wyraźnych objawów. Często też my, rodzice, możemy przegapić niektóre symptomy lub niewłaściwie je odczytywać.

Sprawdź, czy dziecko nie ma anemii

Jednym z najbardziej podstawowych, jest badanie moczu. Zleca się je najczęściej w momencie utrzymującej się gorączki, by wykluczyć zakażenie układu moczowego. Profilaktycznie warto je wykonać, by wykluczyć choroby wątroby, nerek, cukrzycę. Kolejnym badaniem, które warto wykonać, jest morfologia. Wskazaniem do jej wykonania jest brak apetytu u dziecka, bladość cery, osłabienie, częste infekcje, powolne wzrastanie. Morfologia pozwoli wykluczyć anemię. W morfologii krwi znajduje ona potwierdzenie w obniżonym poziomie hemoglobiny (Hb) i ilości czerwonych krwinek (erytrocytów, RBC). Przyczyną anemii może być za niskie stężenie żelaza we krwi, dlatego badanie na oznaczenie żelaza również powinno znaleźć się na liście badań profilaktycznych.

Wyklucz stan zapalny

Wśród profilaktycznych badań warto także wykonać glukozę. W ostatnich latach mówi się o epidemii cukrzycy typu 2. Prowadzi do niej otyłość, z tego powodu diagnozowana jest u coraz młodszych osób, a nawet dzieci poniżej 10. roku życia. Nie można zapomnieć o cukrzycy typu 1, która w głównej mierze dotyczy dzieci i młodzieży, dlatego monitorowanie poziomu cukru u dzieci powinno odbywać się regularnie. Badając krew, warto wykonać także OB. Odczyn Biernackiego (OB) jest badaniem pozwalającym na wykrywanie i monitorowanie przewlekłych stanów zapalnych organizmu. Dzięki niemu można zdiagnozować choroby zakaźne (głównie bakteryjne), choroby nerek i krwi. Dobrze też wykonać badanie CRP. CRP (białko C-reaktywne), jest tzw. białkiem ostrej fazy, szybkim wskaźnikiem (4-8 godzin) uszkodzeń tkanek w wyniku zapalenia, infekcji bądź urazu.

Widoczny wzrost stężenia CRP następuje w 4 do 8 godz. od pojawienia się przyczyny. Wskazaniem do przeprowadzenia tych badań jest trwająca infekcja u dziecka. Podwyższony poziom CRP wskazuje na stan zapalny, zwykle w przebiegu infekcji, ale też w urazach, chorobach reumatologicznych, nowotworach. Zdarza się, że przebyte infekcje paciorkowcami (bakteriami wywołującymi m.in. anginę ropną) mogą prowadzić do powikłań – uszkodzenia stawów, serca i nerek. Powikłaniom towarzyszą objawy takie jak gorączka, bóle w klatce piersiowej czy skrócenie oddechu. W celu określenia ryzyka powikłań i im zapobiegania w 1-4 tyg. po przebytym zakażeniu paciorkowcowym oznacza się ASO.

Continue Reading

Biegunka u dzieci

 

Biegunki u dzieci występują stosunkowo często i mogą mieć różne przyczyny – od zakażenia wirusowego, bakteryjnego, po alergie pokarmowe. Mogą być ostre lub przewlekłe. Kiedy biegunka wymaga diagnozy, jakie badania wykonać i jak ją leczyć?

Ilość wypróżnień w ciągu doby zależy od wieku dziecka. Im jest mniejsze, tym więcej oddaje stolców. Dzieje się tak z powodu dopiero kształtującego się przewodu pokarmowego. Niemowlaki oddają dziennie nawet 4-10 stolców, które najczęściej są płynne i mogą mieć kolory żółty, zielony lub brązowy. Do 2. roku życia dzieci oddają przynajmniej jeden stolec dziennie – ilość wypróżnień zależy jednak od indywidualnych predyspozycji dziecka. Jak więc rozpoznać, że dziecko ma biegunkę?

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) o biegunce możemy mówić, jeśli dojdzie do oddania 3 lub więcej luźnych lub wodnistych stolców na dzień bądź oddania choć jednego stolca zawierającego śluz, krew lub ropę. W zależności od długości trwania biegunki możemy mówić o biegunce ostrej (do 14 dni) lub przewlekłej (powyżej 14 dni). Obu mogą towarzyszyć gorączka, ból brzucha oraz wymioty.

Przyczyny biegunki u dzieci

Biegunka u dzieci może mieć różne przyczyny. Ostra najczęściej jest wynikiem zakażenia wirusowego – rotawirusem, rzadziej zakażenia bakteryjnego, np. salmonellą. Wśród innych przyczyn ostrych biegunek wymienia się zatrucie pokarmowe i biegunkę antybiotykową. Nieco inne są przyczyny biegunki przewlekłej. Może ona powstać po przebytej ostrej biegunce, na skutek uszkodzenia śluzówki jelita cienkiego, mogą ją powodować pasożyty, a może być także związana z celiakią lub alergiami pokarmowymi.

Biegunka u dzieci – badania

Aby sprawdzić, co jest przyczyną biegunki u dzieci, należy wykonać kilka badań. Jednym z podstawowych jest badanie ogólne kału. Można pogłębić diagnostykę, wykonując badanie kału w kierunku pasożytów czy robiąc posiew bakteriologiczny. W przypadku przewlekłej biegunki u dzieci zaleca się także wykonanie podstawowych badań krwi  – morfologii krwi, OB, CRP, badania ogólnego moczu. Wszystkie badania można wykonać w sieci Laboratoriów DIAGNOSTYKA. Aby wykluczyć alergię, wykonuje się badania układu odpornościowego. Wysoki poziom IgE całkowitego oraz obecność swoistych IgE przeciw białkom mleka krowiego może wskazywać na alergię na białko mleka krowiego. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić badanie endoskopowe. Wykonuje się je w kierunku alergii, celiakii, chorób zapalnych jelit.

 Leczenie biegunki u dzieci

W przypadku biegunki u dzieci niezwykle istotne jest zadbanie o odpowiednie nawodnienie organizmu. Odwodnienie (hipowolemia) jest najpoważniejszym powikłaniem biegunek u dzieci. Może zagrozić nie tylko zdrowiu, ale i życiu. Podczas biegunki trzeba zatem podawać dzieciom dużo płynów. Najlepiej wodę niegazowaną lub doustny płyn nawadniający, dostępny w aptekach. Ma on lepsze właściwości nawadniające niż woda, bo zawiera właściwe proporcje składników mineralnych. Jeśli mimo prób nawadniania dziecka doustnie w domu odwodnienie nasila się, a stan dziecka się pogarsza, konieczne będzie leczenie szpitalne. W zależności od rozpoznania przyczyn biegunki wdraża się odpowiednie leczenie: w przypadku celiakii wprowadza dietę bezglutenową, alergii na mleko – odstawia mleko, a w przypadku zakażenia bakteryjnego wprowadza antybiotykoterapię.

Continue Reading

Krzywica

 

Krzywica to choroba kości, którą najczęściej rozpoznaje się u niemowląt i dzieci do 2. roku życia. Jej przyczyną jest niedobór witaminy D, wapnia i fosforanów. Krzywica u dzieci powoduje zaburzenia rozwojowe oraz szereg zmian w układzie kostnym, dlatego należy ją leczyć.

 Krzywica polega na nieprawidłowej mineralizacji kości. Rozpoznaje się ją u dzieci pomiędzy 3. miesiącem a 2. rokiem życia. Jeszcze w wieku XX była dość powszechną chorobą. Udało się jednak ją w znaczący sposób ograniczyć dzięki ustaleniu przyczyn jej powstawania. Nadal jednak jest to choroba bardzo częsta w krajach Trzeciego Świata.

 Przyczyny krzywicy

 Jakie są przyczyny krzywicy? Za powstanie krzywicy odpowiada niedobór witaminy D3. Aktywna postać witaminy D pełni ważną rolę w gospodarce wapniowej organizmu i w procesie mineralizacji kości. Zwiększa jelitową absorpcję wapnia i fosforanów, pobudza komórki kostne (osteoblasty) do różnicowania oraz stymuluje wytwarzanie kolagenu i innych białek kostnych. Udowodniono także, że witamina D pozytywnie wpływa na układ odpornościowy poprzez m.in. regulację aktywności komórek zapalnych.

Witaminę D można dostarczyć wraz z dietą, ale głównym jej źródłem nie jest wbrew pozorom żywność, a produkcja skórna, zależna od ekspozycji na promienie słoneczne. Innymi słowy, witaminę D dostarczamy, eksponując skórę na promienie słoneczne. W pożywieniu najwięcej witaminy D zawierają tłuste ryby morskie, takie jak węgorz, czy łosoś. Spore jej ilości zawiera również śledź i makrela. To dlatego o krzywicę najłatwiej u malutkich dzieci, które nie spożywają ryb, ani nie są też eksponowane na promienie słoneczne.

Objawy krzywicy

Początkowo objawy krzywicy nie są łatwe do rozpoznania. Dziecko może mieć zaparcia, być rozdrażnione. Z czasem objawy stają się namacalne. Można zaobserwować miękką i spłaszczoną potylicę, powiększenie ciemiączek i opóźnienie ich zarastania, a w skrajnych przypadkach – garb okolicy lędźwiowej. Do innych objawów krzywicy zalicza się także opóźnienie wzrostu, wyrzynania się zębów, a także obniżoną odporność organizmu.

Krzywica – leczenie i profilaktyka

Kiedy należy skonsultować się z lekarzem? Gdy tylko zaobserwujemy u dziecka niepokojące objawy. Aby zdiagnozować krzywicę, zaleca się wykonanie badań z krwi. Najważniejszym badaniem jest ocena poziomu witaminy D. W przypadku, gdy lekarz na podstawie wyników badań, stwierdzi krzywicę, konieczna będzie suplementacja witaminą D. Leczenie krzywicy jest konieczne dla ograniczenia postępu choroby i pojawiających się zniekształceń szkieletowych, układowych, motorycznych i rozwojowych dziecka. Krzywica jest chorobą, której można uniknąć, stosując odpowiednią profilaktykę. Polega ona na podawaniu niemowlętom, począwszy od 3. tygodnia życia witaminy D w dawce 1000 j.

Continue Reading

Jak rozpoznać alergie pokarmowe?

Alergie pokarmowe dotykają 6 proc. dzieci oraz 2-4 proc. dorosłych. Dzieci najczęściej uczulają mleko krowie i jajka, dorosłych natomiast orzechy, zboża, ryby i owoce morza. Kiedy można mówić o alergii pokarmowej i jak ją rozpoznać?

Zgodnie z definicją Polskiego Towarzystwa Alergologicznego, alergia to nieprawidłowa reakcja organizmu na niegroźny zazwyczaj czynnik. W procesie alergicznym układ odpornościowy traktuje niegroźne substancje jako elementy zagrażające, co wywołuje reakcję mającą na celu ich zneutralizowanie i wydalenie z organizmu. Uczulać mogą trawy, roztocza, ale też pokarmy. O alergii pokarmowej mówimy wówczas, gdy występuje immunologiczna odpowiedź organizmu na spożyte produkty lub związki dodawane do żywności.

Objawy alergii pokarmowych

 Z danych Polskiego Towarzystwa Alergologicznego wynika, że alergie pokarmowe dotykają 6 proc. dzieci oraz 2-4 proc. dorosłych. Alergie częściej pojawiają się u niemowląt i dzieci z powodu słabo rozwiniętego układu odpornościowego. U części dzieci alergie pokarmowe mijają wraz z wiekiem. Do najczęściej uczulających produktów zalicza się: mleko krowie, ale też zboża zawierające gluten (pszenica, żyto, jęczmień, owies, pszenica orkisz), jaja i produkty pochodne, mleko, orzechy, nasiona sezamu, owoce morza. Objawy alergii pokarmowych przybierają różną postać. U najmłodszych mogą manifestować się: biegunką, zaparciami, ulewaniem, wymiotami, kolką jelitową lub refluksem żołądkowo-przełykowym. Spożycie uczulającego pokarmu może też powodować reakcje skórne: pokrzywkę, atopowe zapalenie skóry. W przypadku silnych reakcji alergicznych może nawet dojść do groźnego dla życia wstrząsu anafilaktycznego.

Przyczyny alergii pokarmowych

 Przyczyny alergii pokarmowych nie są do końca znane. Za najbardziej prawdopodobne uważa się czynniki genetyczne. Jak informuje Polskie Towarzystwo Alergologiczne, szacuje się, że od 40 do 80 proc. chorych odziedziczyło skłonności alergiczne po swoich przodkach. Wśród innych czynników wymienia się środowiskowe (spożywanie przetworzonych produktów, zanieczyszczenie środowiska) oraz zmianę stylu życia. Jak rozpoznać, czy cierpimy na alergię pokarmową? Jednym ze sposobów jest stosowanie diety eliminacyjnej, a więc niewłączanie do diety produktów, które mogą uczulać. Innym jest wykonanie badań z krwi – panelu pokarmowego. Najczęściej zawiera on alergeny takie jak: białko jaja kurzego, żółtko jaj kurzego, mleko, mąkę pszenną i żytnią, ryż, soję, orzechy, seler, ryby. Leczenie alergii pokarmowych polega na unikaniu czynnika uczulającego. W niektórych przypadkach jest wspomagane leczeniem farmakologicznym. To, czy potrzebne będzie stosowanie dodatkowych środków, zdecyduje na podstawie wyników badań lekarz, z którym zawsze należy skonsultować każde podejrzenie alergii pokarmowej.

 

 

 

Continue Reading

Jak rozpoznać, że moje dziecko jest chore?

Rozpoznanie wielu chorób u dzieci nie zawsze jest proste. Mowa nie tylko o trudnych do wyłapania objawach, ale i braku doświadczenia. Nie wszystkie symptomy mogą być sygnałem dla rodziców, że dziecko cierpi na jakąś  dolegliwość. Na co zwracać szczególną uwagę? Jak rozpoznać chorobę u dziecka?

Każdy rodzic stara się bacznie obserwować dziecko i reagować, gdy tylko zauważy niepokojące objawy. Jednak nie wszystkie symptomy od razu budzą podejrzenia. Co powinno wzbudzić niepokój rodziców? Przede wszystkim osłabienie, większa senność, brak apetytu, ale też wszelkie wysypki skórne.

Choroby dróg oddechowych

 U dzieci, zwłaszcza w wieku przedszkolnym lub posiadających starsze rodzeństwo, nietrudno o choroby dróg oddechowych. W większości przypadków odpowiadają za nie wirusy, ale mogą być powodowane również przez bakterie. Najłatwiej rozpoznać infekcje nosa, gardła i uszu. Oprócz kataru może wystąpić, zwłaszcza w przypadku zapalenia ucha i gardła – gorączka. Infekcje krtani i tchawicy objawiają się chrypką i szczekającym kaszlem. Przy zapaleniu oskrzeli i płuc, oprócz męczącego kaszlu, również może pojawić się gorączka.

Wysypka u dzieci

 Choroby dróg oddechowych, ze względu na charakterystyczne objawy, dosyć łatwo rozpoznać. Łatwo też zauważyć choroby objawiające się wysypką. U dzieci może ona być zarówno objawem alergii pokarmowych, jak i wielu poważniejszych schorzeń, m.in.: odry, różyczki, ospy wietrznej, płonicy, szkarlatyny czy półpaśca. Wiele z tych chorób, nieleczonych, może grozić poważnymi powikłaniami, dlatego koniecznie należy skonsultować wysypkę ze specjalistą.

Jak rozpoznać anemię u dziecka?

 Trudniej rozpoznać choroby, które nie dają oczywistych objawów, jak na przykład anemię. Jeśli dziecko często choruje, częściej jest zmęczone, staje się apatyczne i ma mniejszy apetyt, a do tego jego cera staje się bledsza – może to oznaczać anemię. Anemia, inaczej niedokrwistość, prowadzi do zmniejszonej ilości hemoglobiny i liczby czerwonych krwinek we krwi. Nieleczona nie tylko pogarsza samopoczucie, ale u dzieci prowadzi do zaburzeń rozwoju psychoruchowego. Przyczyną anemii może być niedobór żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12.  Niedokrwistość może być też objawem poważniejszych chorób, dlatego przyczynę i sposób postępowania zawsze powinien określić lekarz. Najbardziej podstawowym badaniem, dzięki któremu można stwierdzić niedokrwistość, jest morfologia krwi obwodowej. Dla pełnej diagnostyki może zostać uzupełniona o badania oceniające poziom żelaza oraz poziom kwasu foliowego i witaminy B12.

Jak rozpoznać cukrzycę u dziecka?

 Poważną chorobą jest cukrzyca. U dzieci najczęściej występuje cukrzyca typu 1. Szczyt zachorowania na tę chorobę przypada na 10. –12. rok życia, ale coraz częściej dotyka ona również młodsze dzieci, nawet do 5. roku życia. Cukrzyca typu 1 objawia się sennością, skłonnością do infekcji, chudnięciem, częstym oddawaniem moczu i wzmożonym pragnieniem. Nastolatków coraz częściej dotyka cukrzyca typu 2. Dotychczas nazywana była cukrzycą starczą, ale przez zmianę stylu życia – brak ruchu, niezdrową dietę –  pojawia się nawet u 12- czy 13-latków. Oba typy cukrzycy, choć dają podobne objawy, wymagają innego leczenia. Leczenie cukrzycy typu 1 polega na insulinoterapii oraz systematycznym stosowaniu odpowiedniej diety cukrzycowej. W leczeniu cukrzycy typu 2 najważniejsza jest zmiana diety i wprowadzenie aktywności fizycznej. Jeśli to nie przynosi efektów, włącza się leczenie farmakologiczne. Oba typy cukrzycy można rozpoznać przy pomocy bardzo prostych badań. Najbardziej podstawowym jest glukoza. Badanie polega na oznaczeniu poziomu glukozy we krwi żylnej pobranej na czczo. W celach diagnostyki warto wykonać oznaczenie poziomu glukozy z doustnym testem tolerancji glukozy. Badanie, zwane także testem obciążenia glukozą albo krzywą cukrową, zaczyna się od pobrania krwi w celu oznaczenia poziomu glukozy na czczo oraz po przyjęciu 75 g glukozy rozpuszczonej w około 300 ml wody, a następnie po godzinie i po dwóch godzinach.

 

 

 

Continue Reading